© 2023 by The Artifact. Proudly created with Wix.com

  • Facebook B&W
  • Twitter B&W
  • Instagram B&W

De geschiedenis een gezicht

October 28, 2017

Ik schreef dit gedicht ter gelegenheid de Nationale herdenking in Den Haag op 15 augustus 2017. Soms als tijdens het dromen de beelden en kleuren vervagen, dan kun je ze scherper krijgen door in je handen te wrijven. In dit gedicht probeer ik hetzelfde te doen met de herinnering aan mijn grootouders; deze weer zichtbaar, hoorbaar, tastbaar, 'ruikbaar', 'proefbaar' te maken. Op deze manier kunnen we opnieuw verbinding leggen.       

 

 

De geschiedenis een gezicht

 

ik wrijf... in mijn handen, wrijf in mijn handen

en luister naar het geringste geluid

van cel op cel, nerf op nerf, huid op huid,

soms komt er een klank, een woord,

een naam door

 

ik krom mijn handen tot een kom

en blaas er in

voel hoe mijn mond zich vormt

tot een scherpe kreet die wordt gesmoord onder

een masker van vingers

uit de schrilste toon: ... een schreeuw om leven

en in de echo van die schreeuw

een ademhaling, een liefdesbaby, een wiegelied, muziek

een nieuwe stem die jouw oude melodieën neuriet

 

en ik hoor je zingen, dwars door de generaties heen

 

ik wrijf... in mijn handen, wrijf in mijn handen en ruik:

de geuren in jouw pannetjes blijven onveranderd

de rook uit jouw stomer

de kruiden die de rijst kleuren

de vertrouwde smaken: manis, asin, pedas brandend op mijn lippen

rawit aan mijn vingers, seroendeng... snippers

ik vind je...terug... in dat schriftje vol met oude recepten

zo oelek ik nieuw leven uit de scherven

en proef je... dwars door de generaties heen

 

"het lichaam breekt, maar de geest overwint"... soms door te zwijgen

 

en ik groet jouw gesloten vuist met een open hand, dengan hormat

maak een driehoek en breng deze naar mijn hart

 

er ontvouwt zich een verzwegen wereld tussen mijn palmen,

rood-witte vlaggen, pemuda's met bambu runcing,

vingers met sierlijke streken die de strijd niet langer kunnen verbloemen

en ik voel hoe m'n... handen doden, smeken, een eed afleggen, ineenvlechten in gebed, vechten om eten, innig liefhebben, loslaten...

en weer opbouwen daar... waar het kouder is

 

en ik beweeg met je mee, door landen, vlaggen en grenzen heen

terug naar je moederland, je geboortegrond

en ik ontmoet je midden in het veld, stuifzand in volle zon

zo doorzichtig je vel dat het licht er doorheen breekt

in een waaier van kleuren:

 

zie je grootvader staan, daar bij de suikerfabriek, blauw randje om zijn iris?

zie je tante in de tuin van het huis... mama in witte kebaya bij de waringin?

 

hoe dieper de wortels, hoe hoger de boom

hoe dieper de wortels, hoe fijner vertakt

ze voeden zich met het water uit de aarde

zodat de bladeren kunnen groeien... zoals altijd naar het licht

 

het leven zelf vindt een weg, dwars door ons heen

en wat abrupt werd verscheurd, komt weer samen

in de verhalen die we delen

 

ik wrijf... in mijn handen, ik wrijf mijn palmen tegen elkaar, op zoek naar iets tastbaars en in de flikkering toont zich heel even jouw gezicht,

een ouder gezicht

ik zie de groeven in je huid, de rimpels in je voorhoofd plooien zich

en verdwijnen weer, maken ruimte voor een jongere blik, een kleinkind

het lacht... even schalks als jij... dezelfde grapjes, dansjes en ondeugende grijns

 

In mijn handen...

In jouw ogen...

In zijn gezicht...

 

Herken ik... onze geschiedenis

 

© 2017 Robin Block

 

 

 

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

ROBIN BLOCK:

Robin Block is een dichter, muzikant en performer met Indo roots. Op deze website deelt hij naast poëzie en muziek, blogs over  de geschiedenis en het culturele erfgoed van Nederlands-Indië en Indonesië.

 FOLLOW THE ARTIFACT: 
  • Facebook B&W
  • Twitter B&W
  • Instagram B&W
 RECENT POSTS: 

June 19, 2018

June 13, 2018

May 30, 2018

Please reload

 SEARCH BY TAGS: